[ฟิคแก้บน] I REALLY HATE HER.

posted on 13 Oct 2013 00:28 by monozorrow



ฟิคเรื่องนี้มีเนื้อหาชาย-ชาย เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง
ชื่อ สถานที่ และ เหตุการณ์เป็นเพียงเรื่องสมมุติ ไม่มีอยู่จริง กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน
 
 theme song: http://youtu.be/eSPhzjSSAyo  IU(아이유) - I really hate her (그 애 참 싫다)

 

 
 
I REALLY HATE HER.





เธอรักเขามากแค่ไหนกัน เขาดีแค่ไหนกัน
ทำไมนะ ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้


"จุนฮยอง จะออกไปอีกแล้วเหรอ.."

ฮยอนซึงเงยหน้าจากหนังสือเรียนในมือและเอ่ยปากถามยงจุนฮยอง รูมเมทที่เรียนร่วมคณะมาเป็นเวลาร่วมสามปี
จริงๆแล้วเขาไม่ได้อ่านหนังสือเล่มนั้นอยู่หรอก  ความสนใจของฮยอนซึงถูกดึงไปอยู่ที่ร่างสูงนานแล้ว นานมากแล้ว
 

สามปีที่เขาแอบรักร่างสูง

จุนฮยองส่งเสียงฮึมฮัมตอบรับในลำคอก่อนจะหยิบเอาแจ็คเก็ตสีดำตัวเก่งมาสวม กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆปนกลิ่นบุหรี่มาร์โบโลมิ้นท์ที่จุนฮยองชอบนักหนายังเจือจางอยู่ในอากาศ

"พักนี้ดื่มบ่อยไปแล้วนะ... ดูแลตัวเองบ้างสิ..."

ฮยอนซึงรู้ตัวว่าเขาไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะพูดห้ามร่างสูงได้ ที่พอจะทำก็เพียงแค่เอ่ยเตือนเท่านั้น ตั้งแต่วันที่จุนฮยองเลิกกับผู้หญิงคนนั้น จุนฮยองออกเที่ยวทุกคืน กลับมาก็จวนเจียนจะเช้า ร่างกายที่เหม็นกลิ่นอบายมุขคละคลุ้งทำให้ฮยอนซึงพอเดาได้ว่าจุนฮยองเพียงแค่ดื่มเท่านั้น ไม่ได้แวะ"นอน"ที่ไหน

"ฉันแค่รู้สึกไม่ค่อยดี ขอบใจนะ"

"คืนนี้จะกลับมากี่โมง.."

เงียบไปนาน

จุนฮยองสวมนาฬิกาข้อมือ ตากลมมองรูมเมทหน้าสวยเหมือนคิดหาคำตอบที่หนักแน่นพอ

"วันพรุ่งนี้เป็นวันเกิดฉัน... ฉัน...ไม่อยากจะอยู่คนเดียว..."

คำพูดโง่ๆที่ฮยอนซึงคิดว่ามันแสนจะงี่เง่าถูกเอ่ยออกไปให้ร่างสูงได้รับรู้ เขายอมมองว่าน่ารำคาญ ถ้าเพียงมันจะรั้งยงจุนฮยองไว้ได้ ในคืนวันนี้ คืนวันเกิดที่เขาอยากมีใครซักคนอยู่ข้างๆ

เขาอยากจะให้คนๆนั้นเป็นยงจุนฮยอง

"แล้วฉันจะรีบกลับนะ"

และจุนฮยองก็ไป เหมือนในทุกๆคืน



เธอบอกว่าเธอลืมเขาแล้ว เรื่องในอดีตเธอไม่อยากจะจำ
แต่ฉันรู้ ในใจเธอยังกอดรั้งคนๆนั้นเอาไว้ไม่ยอมปล่อยให้เขาไป

ฉันไม่เคยเจอกับเขาหรอก
แต่ฉันไม่ชอบเขาเลยจริงๆ



"ฮยอนซึงอา ฉันกลับมาแล้วนะ"

เสียงของจุนฮยองดังแว่วอยู่ไกลๆ ฮยอนซึงหนักเปลือกตาจนไม่อยากจะลืมตาขึ้นมา จุนฮยองกลับมาแล้วเหรอ.. ตอนนี้มันกี่โมงกันนะ?
 
 
"เจ้าของวันเกิดไม่ตื่นมากินเค้กหน่อยเหรอครับ?"
 
สัมผัสอุ่นๆที่ข้างแก้มเหมือนจริง ถ้าเป็นความฝันก็นับเป็นฝันที่ดีมาก เหมือนจุนฮยองกำลังลูบเบาๆที่แก้มเย็นๆของเขา ก่อนที่เสียงดนตรีคุ้นหูจากที่ไหนซักที่จะลอยแหวกอากาศมา

"ฮัลโหล... เธออยู่ที่ไหน รออยู่ตรงนั้นนะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ"


เสียงจุนฮยองไกลออกไป.. เงียบไปแล้ว
เขาคงจะฝันไปละมั้ง

แค่ฝันดี

 
 
 
 
ทำไมเขาถึงยังโทรหาเธอล่ะ ทั้งที่เขาทิ้งเธอไปแล้ว
ฉันเป็นคนโง่มากสินะ โง่มากที่ยังรอเธอ




ฮยอนซึงตื่นขึ้นมาและเจอเค้กบานอฟฟี่ก้อนเล็กบนโต๊ะเขียนหนังสือของเขา เตียงอีกเตียงว่างเปล่า คงเป็นเรื่องพิลึกถ้าเค้กก้อนนี้จะเดินเข้ามาอยู่ในห้องที่ล็อตอยู่


จุนฮยองกลับมาจริงๆ


ฮยอนซึงยิ้ม ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่หน้าโต๊ะทำงาน
จุนฮยองอาจจะกำลังออกไปซื้ออะไรที่ซุปเปอร์และกำลังจะกลับมา

เขาจะรอกินเค้กพร้อมๆกับจุนฮยอง
ดีจังนะ วันเกิดปีนี้

สามปีแล้วที่ฮยอนซึงแอบรักยงจุนฮยองมา จุนฮยองเป็นเพื่อนที่ดี ถึงแม้จะเป็นคนใจร้อนและเข้าใจยากไปบ้าง แต่จุนฮยองก็ใจดี ดูแลเพื่อนที่อยู่รอบข้างเสมอ จุนฮยองเป็นคนที่ดี เป็นคนดี ที่น่าสงสาร
 
นับตั้งแต่วันที่จุนฮยองไปรักผู้หญิงคนนั้น
 
 

"ไม่..ฉันไม่เลิก"

"ทั้งที่นายก็เห็นว่าฉันมีคนอื่นน่ะเหรอยงจุนฮยอง ลืมหูลืมตามองความจริงบ้างเถอะ ฉันหมดรักนายแล้ว ได้ยินชัดเจนไหม"

"ทำไม...ฉันทำผิดอะไร พูดกับฉันสิ  บอกฉัน"

"นายไม่ได้ผิด ฉันก็แค่เบื่อนายแล้ว"


เบื่อ.

คำนี้สะท้อนก้องในหูของฮยอนซึง
ใช่ ฉันก็เบื่อเหมือนกัน


คนที่ทำให้จุนฮยองเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ
คนที่ทำให้จุนฮยองแทบเป็นบ้า ในวันที่เขาจับได้ว่าเธอแอบมีสัมพันธ์กับคนอื่น
คนๆนี้.. ที่ทำให้จุนฮยองคนเดิม ตายไปตลอดกาล

คนที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง ฮยอนซึงเหม็นเบื่อเต็มทน..
 
 
 
 
 
 

จนบ่ายกว่าจุนฮยองกลับเข้ามาที่ห้องในสภาพอิดโรย ดูก็รู้ว่าคงแทบไม่ได้นอนเลย

"ไปไหนมา ทำไมกลับมาสภาพนี้อะ"

จุนฮยองแค่นยิ้ม เขาคงดูแย่มากจนฮยอนซึงอุทานออกมาซะดังในตอนที่เห็นครั้งแรก และเดินเข้ามาประคอง จุนฮยองทรุดตัวลงนั่งบนเตียงของตัวเองก่อนจะพูดอวยพรด้วยเสียงแหบแห้ง


"สุขสันต์วันเกิดนะฮยอนซึง มีความสุขมากๆนะ"
 
ฮยอนซึงคิดทบทวนสิ่งที่คิดว่าเป็นความฝันข้ามคืนที่ผ่านมาก่อนจะเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
 
"ไปหาเขามาเหรอ"

จุนฮยองนิ่งไป

"อืม..เมื่อคืนเขาทะเลาะกับแฟนน่ะ.."

แม้จะยิ้มในแบบที่คิดว่าดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่มันคงเป็นรอยยิ้มที่น่าสมเพศเหลือเกิน  ฮยอนซึงเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะจับที่แก้มเย็นชืด ดวงตากลมของฮยอนซึงว่างเปล่า ไม่มีแม้เงาสะท้อนของจุนฮยองในนั้น

"เจ็บมากไหม จุนฮยอง"

นิ้วโป้งเกลี่ยแก้มนุ่มของเพื่อน"รัก"

"รักคนที่เขาไม่ได้รักเรา...มันเจ็บมากหรือเปล่า.."


แม้ฉันจะไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะพูดคำว่ารักออกไป
แม้ว่าฉันจะไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะหึง หรือแม้กระทั่ง หวง
แม้ว่าฉันจะทำได้แค่เจ็บแค้นแทนนาย
 
 
รู้อะไรไหมยงจุนฮยอง
ฉันเกลียดเขาจริงๆ..
 



END.
 
 
 
 
talk:  ไรล่ะ =_=  ก็จบแบบงงๆ  บอกกงๆว่าไหฟิคแก้บนนี่ดองกันข้ามปีข้ามชาติ จะพยายามแต่งให้ครบสามสิบก่อนเปิดเทอมไม่ว่าจะยังไงก็ตามแตร่!!!! =_=)  ไม่ว่าจะไม่มีคนรออ่านก็ตาม รู้สึกแย่ที่แก้บนไม่จบไม่สิ้น เอาจริงนี่ก็ติดเอพิ้งไว้ มัดทวินเทลล์ 26 วัน  กับหูแมวดูจุนและอื่นๆ 
เอาจริงนี่จิ้นจุนฮยองเมะไม่ค่อยออกแล้ว ทำไงดี โธ่ จะพยายามแต่งอย่างที่สุดละกัน (บอกใคร)
ตอนนี้กลับมารีไรท์ฟิคจินแทคกีกวังอีกรอบแล้ว ลงพาร์ทต่อไปละด้วย อ่านละก็เม้นบ้างเนอะ (สมมติว่าอ่าน) คือเอาจริงจินแทคกีกวังไม่รู้ว่ามีคนอ่านมั้ย ถ้าไม่มีใครแสดงตัวนี่คือก็จะพับเก็บละนะ ๕๕๕๕๕ แบบจิ้นเองฟินเองจบเอง โอเค  /หาวิธีโละไห
talk2: เอาจริงๆ ตอนแรกตั้งใจจะเขียนให้ฮยอนซึงผลักผญ.ผู้ไม่ประสงค์ออกนามตกบันได ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต ละก็พูดประโยคจบ "ฉันเกลียดเขาจริงๆนะจุนฮยอง" แต่แบบแลจิตไป
 
 
ไม่ต้องสมัครสมาชิก/ล็อกอินก็เม้นได้โน๊ะ